Sangarians/pl

Kultura i ustrój
Wiele można napisać o tym, czym dawniej był Sangmar. Był bowiem punktem, gdzie spotykały się wszelkie kultury świata; domem najwybitniejszych myślicieli, wynalazców i artystów; potężnym imperium, którego ogrom wykraczał poza granice wyobraźni zwykłych ludzi. Cała ta potęga runęła jak kolos na glinianych nogach, gdy Azebowie powstali i – niczym wiosenna wichura, która niszczy wszystko na swojej drodze – rozpoczęli podbój południa.Wnet Sangarczycy, próżno oczekujący odsieczy z Midlandu, zmuszeni byli złożyć broń.

Basileus Sangmaru złożył pokłon kaganowi Imperium Azebii, ucałował zwoje prawdy ‒ i ocalił bogactwo swego narodu. Budynki Baalhammonu, jedynego miasta Sangmaru, ociekają złotem, szaty zachwycają przepychem, a kramy pełne są cudów, o jakich nie śnili kupcy z północy. Jednego wszak Sangarczycy nie kupią ‒ wolności.

Ludność
Sangarczycy to ludzie na ogół jasnoocy i ciemnowłosi, choć zdarzają się wśród nich blondyni. Mają ciemniejszą karnację, jednak nie tak śniadą jak Azebowie. Wzrostem przypominają Midlandczyków, lecz są od nich szczuplejsi, słabsi i mniej wytrzymali. W przeciwieństwie do innych kultur przeważnie gładko golą oblicza, uważając zarost za oznakę barbarzyństwa.

Sangmar od wieku jest domem największych mistrzów wszelkich kunsztów – wymieszanie kultur umożliwiło wymianę doświadczeń między rzemieślnikami i artystami. Sangmar to miejsce, gdzie nawet murarz dąży do perfekcji, a zdolny kucharz jest równie ceniony, co królewski rzeźbiarz – każda profesja bowiem wyniesiona została do rangi sztuki.

Cechą dominującą u Sangarczyków jest duma. Szczycą się swoimi odkryciami; imponują szerokimi, bogatymi szatami, lśniącymi diademami i dobrobytem. Ta sama duma nie pozwala im jednak zapomnieć o czasach chwały, gdy imperium rozciągało się od morza wydm na południu aż po szafirowe wody Zatoki Pańskiej na północy. Czymże jest bowiem złoto całego świata wobec niewoli?

Wojskowość
Ostatnie wieki z pewnością nie zapiszą się złotymi zgłoskami w wojskowych kronikach Sangmaru – Azebowie zdobyli bowiem niemal wszystkie miasta i fortece. Ostał się jedynie Baalhammon, oddany przez Sangarczyków bez walki.

Mimo to, sangarskie kuźnie nadal słyną z niezwykłych wyrobów. Połączenie wpływów różnych kultur przetarło nowe szlaki – jedynie w Sangmarze znaleźć można tak finezyjnie tłoczone kirysy, tak bogato zdobione kropierze. Tylko w Baalhammonie prosty miecz zachwyci mistrzowskim wyważeniem i gracją.

Istniejąca wciąż armia Sangmaru przywdziewa niezwykłe pancerze – pięknie zdobione pełne zbroje lamelkowe i karacenowe oraz szyszaki z osłonami twarzy. U piechurów są to najczęściej czepce kolcze, zaś jeźdźcy oraz możni noszą stalowe maski, wyobrażające niekiedy wąsatych bożków. Broń ocieka bogactwem – skrzą się klejnoty, olśniewają złocone inskrypcje, zachwycają smukłe linie ostrzy.

Przez wieki sympatia Sangmaru kierowała się ku północy, od Midlandu też oczekiwali Sangarczycy ratunku – który nigdy nie nadszedł.

Krainy
Jedynym miastem w posiadaniu Sangarczyków jest Baalhammon – ostatnia oaza nauki i wysokiej kultury, z jakiej słynęło starożytne imperium Sangmaru.

Panuje tu gorący, południowy klimat, choć nie tak ostry jak w Azebii. Ziemie są również bardziej żyzne, dzięki czemu Sangarczycy nie mają problemów z zaopatrzeniem. Większość krain znajduje się jednak pod ścisłą kontrolą Azebów, którzy zagarniają plony na potrzeby armii.